ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΞΑΠΑΤΩΜΕΝΟΙ, ΑΓΡΙΩΣ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ.

              ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΞΑΠΑΤΩΜΕΝΟΙ, ΑΓΡΙΩΣ ΕΞΑΠΑΤΟΥΝ.

ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ: Ημέρα Πέμπτη, 17.Μαίου 2017, το 90% των βουλευτών της βουλής  της  χώρας του φωτός, του ανθρωπισμού, και του Χριστιανισμού της ορθοδοξίας, με ήρεμη την συνείδηση, επέλεξαν εκείνους των πολιτών που πρέπει να θυσιαστούν στον βωμό του ΕΥΡΩ, και της δοτής εξουσίας της κατοχικής κυβέρνησης τους.

Από αυτούς, οι 153 ψήφισαν ΝΑΙ, και οι υπόλοιποι με την σιγουριά της υπερψήφισης, ψήφισαν ΟΧΙ, ελπίζοντας να παραμείνουν πολιτικά άτρωτοι, για να συνεχίσουν το έργο της παρούσας κυβέρνησης, όταν αυτή ολοκληρώσει  το έργο δια το οποίο επιλέγηκε.   

Και οι Έλληνες πολίτες, τα θύματα της πλέον ανήθικης και διαβολικής   ιδεολογίας, της ιδεολογίας του ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΥ, εμβρόντητοι παρακολούθησαν σε επανάληψη και σε προσομοίωση, ………τον  αδυσώπητο πόλεμο μεταξύ των θετών και των γνήσιων τέκνων της παγκοσμιοποίησης, για τα ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ. 

Αλί, αλί και τρις αλί , όλοι τους παρασιτοφυούν πάνω στο σώμα της Ελλάδας,  και μια ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, και άδηλο είναι το τέλος της.

Και οι λαοί της Ευρώπης, υποταγμένοι κάτω από την απάτη των κυβερνήσεων τους, παρακολουθούν αδιάφοροι τον αργό θάνατο ενός λαού, που δωρεά  δίδαξε ανθρωπισμό, κοινωνικότητα, και έδωσε στους λαούς, ότι καλό έχουν ακόμη  σήμερα.   Αδιάφοροι, παρακολουθούν τον ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟ ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟ, το πλέον βάρβαρο πολίτευμα όλων των αιώνων,  με τον μανδύα της παγκοσμιοποίησης,  να σκοτώνει την Ελλάδα.

Και οι ταγμένοι θεσμοί στην υπηρεσία των πολιτών, η δικαιοσύνη και η ηγεσία της χριστιανικής εκκλησίας, διά της ανοχής κατέστησαν συνένοχοι του πλέον βάρβαρου εγκλήματος.

ΜΑΖΙΚΟΣ, ΑΡΓΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΤΗΣ ΛΙΜΟΚΤΟΝΙΑΣ. 

Δεν υπερβάλλουμε, ούτε ο λόγος μας είναι προϊόν συναισθηματισμού. Είναι λόγος επιστημονικής παρατήρησης, πρόβλεψης και πρόνοιας. Είναι λόγος ανθρώπου που αγαπά τους ανθρώπους με τα καλά τους και τα ελαττώματα τους, είναι λόγος ανθρώπου που δεν αναγνωρίζει στον εαυτόν του το δικαίωμα να αποφασίζει ποιοι άνθρωποι πρέπει να πεθάνουν για να απολαμβάνουν άλλοι πλουσιοπάροχα, τα υλικά αγαθά.

 Είναι λόγος ανθρώπου που πιστεύει, όπως και οι πρόγονοι του, ότι η ΜΕΣΟΤΗΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟΝ ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟ ΛΙΘΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ. Ούτε πλούσιοι που να διαφεντεύουν κράτη, ούτε πεινασμένοι που να αποτελούν θανάσιμη απειλή για τις οργανωμένες κοινωνίες. Και τα πάντα, διά νόμων της πολιτείας και όχι με διοικητικές παρεμβάσεις στην ζωή των πολιτών.

Αφορμή για το παρόν άρθρο είναι η ένοχη σιωπή όλων των παραγόντων της πολιτικής και οικονομικής ζωής της Ελλάδας για γεγονότα που εντελώς πρόσφατα γνωστοποιήθηκαν επισήμως και που ανατρέπουν την μνημονιακή επιχειρηματολογία τους, και που συνωμοτικά αποσιωπήθηκαν. Γεγονότα με τα οποία αποδεικνύεται, ότι τα νέα δυσβάστακτα μέτρα αποτελούν την χαριστική βολή στο σώμα της Ελλάδας.   

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ:  Εκτέλεση προϋπολογισμού Ιανουάριος  Απρίλιος 2017           

………………………………….             4/μην.        4/μην.     διαφορά Α’    διαφορά Β’                                                                  2016           2017             .........              ……….               

Καθαρά έσοδα Κρ. Προϋπ. ..............16067 ……… 15709…………. -819…….… -1203

Πρωτογ, αποτέλεσμα……................  1906…………. 1191…………. -715…….... -2003

Ισοζύγιο κρ, προϋπ………................  -973………… -1677…………. -704…….... -1992.

Εάν τα στοιχεία διορθωθούν με το ποσό μείωσης των επενδύσεων κατά 384 εκ ευρώ και με το ποσό των 904 εκ ευρώ που αποτελούν έσοδα αποκρατικοποιήσεων, τότε προκύπτουν τα ποσά της στήλης << διαφορά Β΄>>.

Είναι πέραν από ορατό ότι τα δημοσιονομικά μεγέθη το 2017 σε αντιστοιχία με εκείνα του 2016 έχουν ονομαστικά και οργανικά χειροτερεύσει σε τέτοιο βαθμό που δεν επιτρέπουν καμιά αισιόδοξη πρόβλεψη. Αντίθετα δέον να θεωρείται πιθανόν ότι τα προβλεπόμενα νέα μέτρα, θα εφαρμοστούν ακόμη και κατά την διάρκεια του 2017 και πιθανότατα με αναδρομική ισχύ από τον Ιανουάριο του 2017.  

            ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΙΚΑ, ΑΕΠ: Σύμφωνα  με την Στατιστική Υπηρεσία η ύφεση της Ελληνικής οικονομίας βαθαίνει. Το πρώτο τρίμηνο του 2017 έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2016, το ΑΕΠ σε σταθερές τιμές μειώθηκε κατά 0,5%.

Η διαφαινόμενη συνέχιση της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, ανατρέπει τις εκτιμήσεις των θεσμών ως προς το ύψος των φορολογικών εσόδων, και ενισχύει την άποψη ότι θα απαιτήσουν αναδρομική εφαρμογή των αποφασισμένων νέων μέτρων κυρίως ως προς το σκέλος των περικοπών συντάξεων και αφορολόγητου.

ΤΡΑΠΕΖΙΚΑ:  Μεταξύ Νοεμβρίου 2016 και Μαρτίου 2017 οι καταθέσεις στις εμπορικές τράπεζες μειώθηκαν από 162684 εκ ευρώ σε 155207, δηλαδή κατά 7477εκ ευρώ, ή κατά 4,6%. Η μείωση τον Μάρτιο του 2017 είναι 543 εκ ευρώ.

Την ίδια περίοδο τα δάνεια (απαιτήσεις) των εμπορικών τραπεζών μειώθηκαν από  212800 εκ τον Νοέμβριο του 2016, σε 202256 εκ. τον Μάρτιο του 2017, δηλαδή μειώθηκαν κατά 10544 εκ. ή κατά 4,95%.

Με αυτά τα δεδομένα η έξοδος από τα  capital control, αποτελεί ένα κακό παραμύθι.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ: Με βάση τις υποχρεώσεις της Ελλάδας σε τοκοχρεολύσια τα έτη 2021, 2022, 2023, το συμπέρασμα είναι ότι, ανθρώπινα, δεν υπάρχει δυνατότητα ομαλής εξόδου της Ελλάδα από την οικονομική κρίση.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η μακρά οικονομική κρίση που μαστίζει την Ελλάδα είναι απότοκος πολιτικής, ιδεολογικής  και ηθικής κρίσης.  Οι κρίσεις αυτές συνεχώς και βαθαίνουν περισσότερο και οδηγούν με καλπάζοντα ρυθμούς, σε κρίση εσωτερικής ασφάλειας, εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικής συνοχής.

Βέβαια η ελπίδα πάντα υπάρχει, όμως η ελπίδα είναι μόνο από ΘΕΟ.

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΝΤΟΧΗ.

ΚΡΙΤΙΚΑ, Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ

                      ΚΡΙΤΙΚΑ, Η ΑΝΑΤΟΜΙΑΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ.                                                    

                                     Μέρος Πρώτο: Θεωρητική επισκόπηση.

ΓΕΝΙΚΑ:  Με τον όρο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΩΣΗ, νοείται η εκούσια ένωση δύο ή περισσοτέρων κρατών, για την επίτευξη κοινού οικονομικού σκοπού, προς όφελος όλων των μελών της ένωσης.

Πέραν όμως από το ΘΕΛΩ, που είναι η αναγκαία συνθήκη, για να πραγματωθούν οι επιδιώξεις, απαιτείται και η ικανοποίηση του ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ στοιχείου, που είναι η ικανή συνθήκη, που θα επιτρέψει την πραγμάτωση του κοινού σκοπού.  Δηλαδή το ΘΕΛΩ δεν είναι αρκετό,  απαιτείται και η συνύπαρξη του ΜΠΟΡΩ. Ας προσεγγίσουμε το θέμα αντικειμενικά και με απλότητα, όπως επιτάσσει η επιστημονική αλήθεια.

ΥΠΟΘΕΣΗ: Δύο πολυπληθείς και ισομεγέθεις χώρες με σημαντικές διαφορές στο οικονομικό τους επίπεδο, ενώνονται μεταξύ τους για την πραγμάτωση κοινού οικονομικού σκοπού. Ταυτόχρονα διατηρούν την πολιτική, διοικητική και σε σημαντικό βαθμό, οικονομική τους αυτοτέλεια.

Α: ΕΡΩΤΗΜΑ: Η Ένωση αυτή θα αποδώσει τα αναμενόμενα και θα αποβεί επωφελής για όλα τα μέλη της;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:  θεωρητικά και κατά τρόπο απόλυτο ΟΧΙ.

1: Μέλημα των αναπτυγμένων μελών (ΑΜ) της Ένωσης είναι η διατήρηση του βιοτικού τους επιπέδου, ενώ των πτωχών μελών(ΠΜ) μέλημα και προτεραιότητα είναι , η αύξηση της παραγωγικής τους ικανότητας (οικονομική τους ανάπτυξη) και κατά ακολουθία του βιοτικού τους επιπέδου.

Η διαφορά αυτή προτεραιοτήτων, διαφοροποιεί σημαντικά τα μέτρα άσκησης της κατάλληλης  οικονομικής πολιτικής ,που είναι αναγκαία για την  επίτευξη των δύο διαφορετικών προτεραιοτήτων. Έτσι

1.1: Τα πλούσια μέλη (ΑΜ) θα πρέπει να εξασφαλίσουν υψηλή ζήτηση των προϊόντων τους, ικανή για την επίτευξη πλήρους απασχόλησης του παραγωγικού τους δυναμικού, και κατά ακολουθία των συντελεστών παραγωγής.  Για την επίτευξη του στόχου αυτού ασκούν πολιτικές που ευνοούν την εσωτερική και την εξωτερική ζήτηση των προϊόντων τους.

Δεδομένου ότι το ζητούμενο από πλευράς παραγωγής, είναι κυρίως η διατήρηση και όχι η επέκταση της παραγωγικής τους ικανότητας, ενισχύουν τις καταναλωτικές τάσεις και καθιστούν την αποταμίευση αποκλειστικό έργο των επιχειρήσεων, οι οποίες απλώς αναπληρώνουν την φυσική και οικονομική φθορά του παραγωγικού τους εξοπλισμού.

 Για την εξασφάλιση της αναγκαίας εξωτερικής ζήτησης, από τις τρίτες μη μέλη χώρες, κίνητρο είναι το υποτιμημένο, σε σχέση με τις ανταγωνιστικές τους δυνατότητες, κοινό νόμισμα, το οποίο όμως είναι σημαντικά ανατιμημένο σε σχέση με τις ανταγωνιστικές δυνατότητες των πτωχών μελών (ΠΜ) της ένωσης.

Η ενιαία αγορά στα πλαίσια της ΕΝΩΣΗΣ συνεπάγεται τάση εξίσωσης των τιμών των ομοιογενών προϊόντων στις επί μέρους αγορές. Με δεδομένη την σχετικά υψηλή ανταγωνιστικότητα των (ΑΜ)  έναντι των (ΠΜ), οι παραγωγοί στα (ΑΜ) απολαμβάνουν για  ομοιογενή προϊόντα , σχετικά υψηλές τιμές, έναντι των τιμών που απολαμβάνουν οι παραγωγοί ομοίων προϊόντων στα (ΠΜ)

Είναι σαφές ότι διαφορετικές τεχνολογικές συνθήκες παραγωγής και κοινό νόμισμα υποτιμημένο για τα (ΑΜ) και ανατιμημένο για τα (ΠΜ), κατασυντρίβουν  την παραγωγική προσπάθεια στα (ΠΜ) της ένωσης.

Β:ΕΡΩΤΗΜΑ:  Για να υπάρξει κέρδος από την οικονομική Ένωση, θα πρέπει να αναπτυχθούν δυνάμεις αναδιάρθρωσης της παραγωγής. Δηλαδή έκαστο μέλος της Ένωσης να επιδοθεί στην παραγωγή εκείνων των προϊόντων που έχει συγκριτικό πλεονέκτημα. Είναι δυνατή αυτή η αναδιάρθρωση μεταξύ των (ΑΜ) και των (ΠΜ).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:  Απολύτως ΟΧΙ, επειδή οι οικονομίες των (ΑΜ) και (ΠΜ) είναι συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές. Άρα δεν υπάρχει η δυνατότητα κέρδους, σαν αποτέλεσμα της αύξησης της παραγωγικότητας, λόγω αναδιάρθρωσης της παραγωγής και συγκριτικού πλεονεκτήματος. Αντίθετα υπάρχει η δυνατότητα  τα (ΠΜ) να υποστούν σημαντικές ζημίες, λόγω μεταβολής των όρων  εμπορίου και μετατόπιση τους, σε ακριβότερες αγορές. Αυτό συνέβηκε στην Ελλάδα όταν υποχρεώθηκε, λόγω δασμών της Ένωσης με τις τρίτες χώρες, να σταματήσει τις αγορές κρέατος από την Σερβία, και να καλύπτει το σύνολο των αναγκών της, με εισαγωγές από τις επιδοτούμενες Βόρειες χώρες της Ευρωζώνης.

Γ:  ΕΡΩΤΗΣΗ: Στα πλαίσια της ελεύθερης διακίνησης κεφαλαίων, δεν είναι λογικό να προσδοκάται εισροή κεφαλαίων από τα (ΑΜ) υψηλού κόστους εργασίας,  στα (ΠΜ) σχετικά χαμηλού κόστους εργασίας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1:  Απαραίτητα, απολύτως ΟΧΙ. Λόγω των τεχνικών συνθηκών παραγωγής εντάσεως κεφαλαίου και των τεράστιων παραγωγικών δυνατοτήτων των  μη διαιρετών μηχανικών συγκροτημάτων, η συμμετοχή του εργατικού κόστους στην παραγωγή, στα (ΑΜ) δεν υπερβαίνει το 20,0% και η αγορά των (ΠΜ), αδυνατεί να απορροφήσει ικανή ποσότητα παραγωγής, που συνήθως αποτελεί την βάση δραστηριοποίησης και στις εξωτερικές αγορές.

Η μικρή  διαφορά εργατικού κόστους παραγωγής, υπερεξανεμίζεται από το σχετικά υψηλότερο φορολογικό κόστος στα (ΠΜ), με συνέπεια οι παραγωγοί στα (ΑΜ) να απολαμβάνουν απόλυτο πλεονέκτημα τιμών σε όλα τα προϊόντα.

2: Άλλος σημαντικός παράγοντας είναι τα αρνητικά επιτόκια τραπεζικής χρηματοδοτήσεως των επιχειρήσεων από την ΕΚΤ. Στα πλαίσια της Ευρωζώνης το χρήμα εξομοιώνεται με κεφάλαιο, και άρα το κόστος των επενδύσεων είναι χαμηλότερο στα (ΑΜ) από ότι είναι στα (ΠΜ).

Δέον να επισημανθεί ότι στα πλαίσια της ευρωσχιζοφρένειας, η ιδιωτική αποταμίευση έχει καταστεί αποκλειστικό προνόμιο των μεγάλων επιχειρήσεων.

3: ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ: Το διεθνές εμπόριο είναι πολυμελές. Δηλαδή στον κόσμο μας υπάρχουν πολυπληθείς χώρες στις οποίες το εργατικό κόστος, σε ονομαστικούς όρους,  είναι πολλαπλά μικρότερο από ότι είναι στα (ΠΜ) της ΕΝΩΣΗΣ. Το επίπεδο των τιμών στις τρίτες αυτές χώρες είναι επίσης χαμηλό, γεγονός που τους επιτρέπει να έχουν χαμηλούς ονομαστικούς μισθούς σε σχέση με τις διεθνείς τιμές ή τις τιμές στα (ΠΜ) της Ένωσης  και  σχετικά υψηλούς  μισθούς σε σχέση με το εσωτερικό επίπεδο τιμών.

Ο πακτωλός ευρώ που η ΕΚΤ δανείζει με αρνητικά επιτόκια  τις μεγάλες επιχειρήσεις της Ευρωζώνης, αποτελεί την ικανή συνθήκη στροφής των Ευρωπαϊκών κεφαλαίων σε άμεσες επενδύσεις στις χώρες της Άπω Ανατολής. Μα την αλήθεια άκρως εφευρετικό το εγχείρημα. 

Οι μεγάλοι εμπορικοί οίκοι των (ΑΜ) της Ένωσης εκδίδουν ομόλογα τα οποία αγοράζουν μεγάλες Ευρωπαϊκές τράπεζες. Οι τράπεζες καταθέτουν ως ενέχυρο τα ομόλογα στην ΕΚΤ και δανειοδοτούνται το 100% της αξίας των ομολόγων. Με τα χρήματα αυτά εξοφλούνται οι εκδότες των ομολόγων, οι οποίοι με την μορφή άμεσων επενδύσεων, κτίζουν δικές τους επιχειρήσεις σε χώρες της Άπω Ανατολής. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός των επιχειρήσεων αυτών, κατά μεγάλο ποσοστό,  είναι παραγωγή των (ΑΜ) της Ένωσης. Έτσι σημαντικό μέρος της επένδυσης επιστρέφει πίσω στα (ΑΜ). Ότι ποσό παραμένει στην χώρα που γίνεται η επένδυση, πχ.. την ΚΙΝΑ, χρησιμοποιείται για την αγορά ομολόγων. Έτσι η Εκροή αντισταθμίζεται σχεδόν απόλυτα από την Εισροή ευρώ.

Ως θυγατρική η νέα  επιχείρηση, παράγει για λογαριασμό και με σχέδια και με πρώτες ύλες της μητρικής επιχείρησης, Ευρωπαϊκών προδιαγραφών προϊόντα, τα οποία διακινούνται στην Ευρωπαϊκή αγορά, σε τιμές ασυναγώνιστες.

Δ:  ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ (ΠΜ) της ένωσης είναι καταδικασμένα σε αφανισμό;

ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΝΑΙ.  Και δύνανται να γραφτούν, και έχουν γραφτεί, τόμοι επιστημονικής αντιμετώπισης του προβλήματος. Εμείς νομίζουμε ότι αποδείξαμε επαρκώς ότι θεωρητικά, η οικονομική Ένωση κρατών με διαφορετικό οικονομικό επίπεδο, αποτελεί εγχείρημα καταστροφικό για τις χώρες χαμηλού οικονομικού επιπέδου.

ΚΑΙ ΕΑΝ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ, Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΑΚΡΩΣ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΟ ΠΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ, ΚΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΛΑΩΝ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΘΟΔΟΥ ΤΗΣ ΛΙΜΟΚΤΟΝΙΑΣ.

Ε: ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΖΩΝΗ; Ασφαλώς σε δύο επόμενες αναρτήσεις μας, τις θεωρητικές απόψεις θα τις θεμελιώσουμε με αριθμούς. Σήμερα θα περιοριστούμε σε μια πρόγευση.

Οι χώρες της Ευρωζώνης ανέρχονται σε 19 από τις οποίες τέσσερις, οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, και Ισπανία έχουν

1: Πληθυσμό 254,87 εκ. ατόμων που ανέρχεται στο 79,25% του συνολικού πληθυσμού της ΕΝΩΣΗΣ. Η έκτασης τους ανέρχεται σε 1798,2 χιλ. τετρ. χιλιόμετρα, ή στο 63,31% του συνόλου.  

2: Το ΑΕΠ των τεσσάρων ανέρχεται σε 9087 δις ευρώ, ή στο 75,56% του συνόλου της Ευρωζώνης.

3: Το συνολικό ακαθάριστο εξωτερικό τους χρέος ανέρχεται σε 15284 δις ευρώ, ή στο 168,2% του Ακαθάριστου Εθνικού τους Προϊόντος, ή στο 51,9% του συνολικού ( εξωτερικού 14914 δις ευρώ, και μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης 14523 δις ευρώ) χρέους της Ευρωζώνης..

Εξαιρουμένου του χρέους του Λουξεμβούργου, Ιρλανδίας, Βελγίου και Ολλανδίας, για λόγους που θα αναπτυχθούν σε επόμενες αναρτήσεις, το σύνολο του χρέους της Ευρωζώνης ποσούται σε 17834 δις. και το ποσοστό των τεσσάρων χωρών αυξάνεται σε 85,7%.

4: Η καθαρή  διεθνής επενδυτική θέση των χωρών της ευρωζώνης είναι.

ΓΕΡΜΑΝΙΑ:  1476 δις. ή 48,7% επί του δικού της ΑΕΠ, ΘΕΤΙΚΗ.

ΓΑΛΛΙΑ     :  358 δις ή 17,1% επί του ΑΕΠ, ΑΡΝΗΤΙΚΗ.

ΙΤΑΛΙΑ    : 387 δις ή 23,6% επί του ΑΕΠ ΑΡΝΗΤΙΚΗ.

ΙΣΠΑΝΙΑ : 967 δις ή 89,9% επί του ΑΕΠ  ΑΡΝΗΤΙΚΗ.

ΙΡΛΑΝΔΙΑ: 533 δις ή 208% επί του ΑΕΠ  ΑΡΝΗΤΙΚΗ.

ΕΛΛΑΔΑ: 236 δις ή 134,6% επί του ΑΕΠ ΑΡΝΗΤΙΚΗ.

Αυτή είναι η Ευρώπη της Γερμανίας για χάρη της οποίας οι ιδεοληψίες θυσίασαν την Ελλάδα και επέβαλαν στους Έλληνες πολίτες τον αργό δια της λιμοκτονίας, θάνατο.

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ

          Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ.

Μόλις άρχισε να γράφεται το τέταρτο μνημόνιο, αυτό με το οποίο ο κ. πρωθυπουργός της Ελλάδας θα ξεσκίσει και το πρώτο μνημόνιο του Γιώργου, και πριν ανακοινωθεί η υπογραφή του από όλα τα μέρη, προσέφυγα στα φώτα πεφωτισμένων ανδρών, πρώτα του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ, του  Έλληνα φιλόσοφου του 350 Π.Χ., με την ελπίδα να ανιχνεύσω λύσεις.

 Διήλθα διά του κορμού του φιλοσοφικού του σχήματος, ενημερώθηκα για το περιεχόμενο της εντελέχειας του και περί του ηθικού.

 Επιτρέψετε μου παρακαλώ να παρελθοντολογήσω, και ας έχω την βεβαιότητα ότι η αγραμματοσύνη των σύγχρονων θα μου καταλογίσει όλες τις ύβρεις που έχει σωρεύσει στο προοδευτικό λεξιλόγιο της.

 Αυτοί οι πατέρες του ελληνισμού και του ανθρωπισμού, που ο Θεός τους προίκισε με γνώση, προχώρησαν πολύ πέρα από την θεωρεία της σχετικότητας και την αρλούμπα της στήριξης των ουρανίων σωμάτων από την αμοιβαία έλξη που ασκούν μεταξύ τους. Αναζήτησαν και βρήκαν τις ΣΤΑΘΕΡΕΣ σύγκρισης ιδεών και της ιδανικής λειτουργίας του σύμπαντος κόσμου. Και ιδού επιγραμματικά, τι αποφάνθηκαν.

ΗΘΙΚΟ είναι ότι προέρχεται από την φύση, ότι  εκτελεί τον φυσικό του προορισμό , ότι βρίσκεται σε αρμονία με τον αρμονικό τρόπο λειτουργίας της φύσης, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑ ΦΥΣΗ. 

            ΕΙΝΑΙ  ΑΝΗΘΙΚΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ.

ΑΡΑ ΗΘΙΚΟ, ΤΟ ΚΑΤΑ ΦΥΣΗ, ΑΝΗΘΙΚΟ, ΤΟ ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ.

Αναζήτησαν την σταθερά  ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ της πόλης, της κοινωνίας, και ανέδειξαν την ΜΕΣΟΤΗΤΑ,  ως την αναγκαία και ικανή συνθήκη ευδαιμονίας της κοινωνίας.

Αναζήτησαν τον ρόλο του κράτους και αποφάνθηκαν ότι το κράτος πρέπει να επιδιώκει την ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΤΟΥ, και χωρίς να περιορίζει την ατομική δραστηριότητα, να καταπολεμά την φτώχεια και να περιορίζει τον υπέρμετρο πλούτο.

Δέχτηκαν ως κατά σύμβαση ηθικό, τον ρόλο του χρήματος ως μέσον διεξαγωγής των συναλλαγών και μέτρησης των αξιών. Προχώρησαν ακόμη, περισσότερο και δέχτηκαν ως κατά σύβαση ηθική πράξη, την συσσώρευση χρήματος που αποτελείται από πραγματικά αγαθά, π.χ. πολύτιμα μέταλλα.

Ανέδειξαν όμως ως ΑΚΡΩΣ ΑΝΗΘΙΚΗ ΠΡΑΞΗ την συσσώρευση χρήματος που έχει μόνο νομισματική αξία, που του προσδίδεται αυτοτελής αξία, που η λειτουργία της πραγματικής οικονομίας προσαρμόζεται στις ανάγκες διατήρησης της σταθερότητας της αξίας του ευτελούς χρήματος και η κατοχή του προάγει την τυρρανία  και την δουλικότητα των πολιτών.   

Σύγκρινα το χθες με το σήμερα, διαπίστωσα και αναρωτήθηκα .  

Είναι κατά φύση και ηθικός ο  πολιτισμός των βοθρολυμμάτων που κατέκτησε την Ευρώπη;

Είναι κατά φύση και ηθική η πτώχευση των πολιτών από την κρατική εξουσία, προορισμός της οποίας είναι η ευδαιμονία των πολιτών;

Είναι κατά φύση και ηθική η πράξη,  υποταγής της ευδαιμονίας των πολιτών στην ευδαιμονία του νομίσματος που ακούει στο όνομα ΕΥΡΩ;

Είναι κατά φύση και ηθική και λογική η συμπεριφορά των πολιτών να φοβούνται να χάσουν αυτό που δεν έχουν, και που ονομάζεται ευρώ;

Και αν όλα αυτά και δεκάδες άλλα, είναι ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΗΘΙΚΑ, πότε και πως η πηγή της ανηθικότητας θα παύσει να υπάρχει, και ποια η κατά ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ η εντελέχεια της ανηθικότητας του ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ;

ΩΣ ΠΑΡΑ ΦΥΣΗ ΤΟ ‘’ΕΝ ΤΕΛΟΣ ΕΧΕΙ’’ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΤΟΥ, Η ΒΙΑΙΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΗΡΗ ΑΠΟΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΤΕΥΧΘΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΤΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.

Το παρά φύση δεν είναι φυσικό να συνυπάρχει με το κατά φύση, όπως δεν είναι φυσικό ο Θεός να ζει μέσα στην κόλαση, όπως δεν είναι λογικό, εξ’ ορισμού, η ευδαιμονία να αναζητείται μακριά από το Θείο, όπως δεν είναι λογικό οι παρά φύση να αναζητούν τον Θεό μέσα στο δικό τους περιβάλλον.

Όπως είναι εντελώς παράλογο και άκρως εγωιστικό οι παρά φύση να πιστεύουν ότι οι ίδιοι και πάν το φυσικό, υπάρχουν για τον εαυτόν τους, και να πιστεύουν ότι  το ‘’Εν Τέλος Έχει’’ και για  τον εαυτόν τους είναι ο θάνατος, ή ακριβέστερα η αποσύνθεση του σώματος.

Όχι, ασφαλέστατα ΟΧΙ. Ο Θεός είναι Ζώσα Ύπαρξη και εις το βασίλειο του τα πάντα έχουν Αέναο, ατελεύτητο, Ζωή και ο κατά κόσμο θάνατος δεν  αποτελεί το ‘’Εν Τέλος Έχει’’ των όντων.

Η ΘΕΙΑ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΑ ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ  ΑΓΑΠΗ , Η                ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ Η ΘΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Σύντομα ο κόσμος μας θα διδαχτεί ότι η ύπαρξη του εξυπηρετεί  την λειτουργία του φυσικού, και ότι υπάρχει για την δόξα του Θεού και όχι για τον εαυτόν του. Αργεί και θα αργήσει πολύ να μάθει και κυρίως να υποταχθεί στο Θείο ‘’ΕΝ ΤΕΛΟΣ ΈΧΕΙ’’ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ. Τώρα ας μάθουμε ότι πάντα τα τεκταινόμενα

 ΝΟΜΟΤΕΛΙΑΚΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ,

                               ‘’ΘΕΙΟ ΕΝ ΤΕΛΟΣ ΕΧΕΙ’’.

Σύντομα η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Ευρώπη θα πληροφορηθεί το ΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΝ, ΘΑ παύσει να υπάρχει με την σημερινή της μορφή.   

  

                              

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕς ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΈΣ ΑΠΟΨΕΙΣ

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ.

                      Στοχασμός και λογική ανάλυση:

ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ-ΑΝΑΛΥΣΗ: Ο στοχασμός είναι η ενόραση. Ο στοχαστής βλέπει με τα μάτια του νου την γνώση. Και η γνώση είναι η μορφοποίηση της τελειότητας. Η γνώση, εκτοπίζει την ανάλυση, δηλαδή την διαπίστωση και το συμπέρασμα. Η ανάλυση είναι η ανθρώπινη δραστηριότητα με την οποία ο άνθρωπος συμπληρώνει την άγνοια του.

Και ο Αριστοτέλης όπως και οι λοιποί φιλόσοφοι ήταν στοχαστές. Διέκρινε με απόλυτη σαφήνεια την διπλή φύση του ανθρώπου. Ο Άνθρωπος είναι κατά φύση, ΟΥΣΙΑ, σάρκα και ψυχή, δηλαδή ύλη και πνεύμα. Το ίδιο υποστηρίζει και η Ορθοδοξία, δηλαδή ότι ο Χριστός έχει διπλή φύση, είναι ταυτόχρονα άνθρωπος και Θεός, Σάρκα και Πνεύμα και ακόμη ότι το Πνεύμα εισήρθε στο ανθρώπινο σώμα, και δεν παράχθηκε μέσα σε αυτό. Υποστηρίζει δηλαδή, ότι και ο Πλάτωνας ‘’περί ψυχής’’

Για τον Αριστοτέλη η ψυχή, το πνεύμα, και η πνευματική ευδαιμονία είναι η κανονικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, και  σκοπός της επίγειας σαρκικής ζωής είναι  η σχηματική και γνωστική μορφοποίηση της ψυχής. Στην ψυχή, το πνεύμα την ουσία, είναι ενσωματωμένος ο ΝΟΥΣ που είναι δύναμης του πνεύματος.

Δηλαδή η σάρκα του ανθρώπου επιτελεί έργο, όμοιο με αυτό που επιτελεί η μήτρα της γυναίκας .Όπως η γυναικεία μήτρα σπαργανώνει και εκτρέφει το σπέρμα, έτσι και το ανθρώπινο σώμα, διά της ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑΣ σχηματοποιεί και με τις αισθήσεις εκτρέφει την ψυχή.

Είναι όμως οι αισθήσεις ο αποκλειστικός τρόπος εκτροφής του ΝΟΥ με γνώση; Δηλαδή η ψυχή εισέρχεται στο ανθρώπινο σώμα με τις μνήμες του ΝΟΥ της, κενές; Εάν ΝΑΙ, τότε είναι επιδεκτική επαύξησης και ελάττωσης, όπως είναι το ανθρώπινο σπέρμα. Τότε αποτελεί σύνθετη ουσία και υπόκειται στην αποσυνθετική δύναμη του χρόνου, δηλαδή έχει αρχή και τέλος. Εάν όμως η ψυχή, το πνεύμα έχει τέλος, τότε ανατρέπεται το όλο, περί ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑΣ, κοσμοθεωρητικό σχήμα του Αριστοτέλη, αφού με την αποσύνθεση χάνεται η τελειότητα της μορφοποίησης.

Άρα στο ΝΟΥ του φιλόσοφου κάτι άλλο υπάρχει, ανείπωτο για τους καιρούς του. Αναμφίβολα οι αισθήσεις παρέχουν πληροφόρηση στον ΝΟΥ.  Η πληροφόρηση αυτή περιορίζεται στον απειροστό πεπερασμένο χώρο πρόσβασης των ανθρώπινων αισθήσεων. Όμως ο ανθρώπινος ΝΟΥΣ διαπερνά τον πεπερασμένο κόσμο  και παρέχει ΓΝΩΣΗ  για το υπερβατικό. Αυτή η γνώση δεν παρέχεται από τις αισθήσεις, και άρα υπάρχει μέσα στις μνήμες του ΝΟΥ.  

Άρα η διά των αισθήσεων παρεχομένη γνώση, ορθά επεξεργαζόμενη μέσα στον ΝΟΥ, αποτελεί το κλειδί με το οποίο η ψυχή, το πνεύμα, η ουσία, ανοίγει τις μνήμες του ΝΟΥ και αποκτά την αληθινή γνώση που  φυλάσσεται μέσα σε αυτές.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΑΥΤΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΒΑΣΙΜΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΙΣΧΥΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΙΑ  ΤΗΣ ΕΝΤΕΛΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΡΦΟΠΟΙΗΣΗΣ, ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΣΑΡΚΙΚΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η  ΣΧΗΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ   ΚΑΙ Η ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΦΥΣΗΣ.   

Σε αντίθεση με τον Πλάτωνα, ΦΑΙΝΟΜΕΝΙΚΑ ή σε πρώτη ανάγνωση, ο Αριστοτέλης ανάγει την φύση και την κανονικότητα της λειτουργίας της, σε προσδιοριστικό παράγοντα της ποιότητας της ψυχής, του πνεύματος, που ως σπέρμα υπάρχει με την φιλοσοφική έννοια του όρου, αλλά μορφοποιείται διά της ύλης και τις λειτουργίες της. Με την ανάγνωση  αυτή, η εντελέχεια του Αριστοτέλη καθίσταται ισοδύναμη με την υλιστική θεωρία περί σχηματισμού της ανθρώπινης βούλησης. Όμως για τον Αριστοτέλη, παν το υλικό,  στην υπηρεσία του πνεύματος υπάρχει, και συνεπώς μόνο υλιστής δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Σύμφωνα με  τον Αριστοτέλη, ότι είναι φυσικό και προέρχεται από την φύση είναι  ηθικό και  αρετή, και για τον άνθρωπο υπάρχουν. Δηλαδή η φύση και οι λειτουργίες της αποτελεί, κατά τον Αριστοτέλη την σταθερά σύγκρισης της ορθότητας και της ηθικής της  συμπεριφοράς και των έργων των ανθρώπων, διά της οποίας επιτυγχάνεται η μορφοποίηση της ψυχής. Εξ αντιδιαστολής συνάγεται ότι ο Αριστοτέλης αναγνώριζε ρητά την δυνατότητα του ανθρώπου να ενεργεί παρά φύση έργα και να έχει παρά φύση ανήθικη, με την ευρεία έννοια, συμπεριφορά.

 Και το μείζων ερώτημα είναι. Η πνευματική ή η υλική φύση, προσδιορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά. Εάν είναι η πνευματική φύση, τότε τα περί ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ, διά της εντελέχειας, πνευμάτων, βρίσκουν ισχυρό συνήγορο.  

Πηγή αστείρευτη η Ελληνική φιλοσοφία.  ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ, δηλαδή τα πάντα μεταβάλλονται και είναι σχετικά και απροσδιόριστα μέσα στο σύμπαν,  χωρίς την σταθερά του ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ. Ο Αριστοτέλης ανήγαγε το φυσικό σε σταθερά προσδιορισμού της φύσης. Η φύση είναι η ουσία και το φυσικό η ενέργεια της ουσίας, που υποδηλώνει ότι η φύση είναι ζώσα ύπαρξη και ότι η ζωή δοτή είναι στην φύση. Και Δότης της ζωής το Υπέρτατο αγαθό, ο Υπέρτατος ΝΟΥΣ είναι.  

 ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ Ο ΥΠΕΡΤΑΤΟΣ ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ.

Και κέντρο του σύμπαντος υλικού κόσμου ο άνθρωπος είναι, ότι διά του ανθρώπου μορφοποιείται το πνεύμα, και ο άνθρωπος, ο σύνδεσμος μεταξύ του πεπερασμένου και του υπερφυσικού είναι.  Και προϊδέαση των ανθρώπων να δεχτούν τον Θείον Λόγον, και πρόδρομος του Χριστιανισμού, η Ελληνική ανθρωποκεντρική κοσμοθεωρία είναι και χωρίς αυτή δεν υπάρχει ανθρωπισμός. .    

Πάνω σε αυτό τον στοχασμό ο Αριστοτέλης  κτίζει όλες τις επί μέρους απόψεις του, κατά ακολουθία  και τις οικονομικές του απόψεις. Συνεπώς, μεθοδολογικά είναι στοχαστής- δογματιστής και σε καμιά περίπτωση δεν είναι αναλυτής, ασχέτως αν οι επί μέρους απόψεις του αντέχουν και στην πλέον σύγχρονη αυστηρή επιστημονική  ανάλυση.

ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ:

 Στην Αριστοτελική κοσμοθεώρηση η ευδαιμονία, είναι όρος ευρύτατος που περιλαμβάνει το όλο και μέρος του είναι και η οικονομική ευημερία των ατόμων της οικογένειας. Δέχεται ότι η ποσότητα και ποιότητα των αναλισκομένων αγαθών που προέρχονται από την φύση, ΤΑ ΕΝ ΤΩ ΣΩΜΑΤΙ ΑΓΑΘΑ, (αγροτικά προϊόντα) είναι προσδιοριστικά της ευημερίας.  Όμως, όπως και τα ΕΚΤΟΣ ΣΩΜΑΤΟΣ αγαθά, έχουν φθίνουσα οριακή χρησιμότητα. Αντίθετα ΤΑ ΕΝ ΤΗ ΨΥΧΗ ΑΓΑΘΑ έχουν σταθερή οριακή και κατ’ ακολουθία μέση χρησιμότητα (π.χ. η παιδεία), και κατά ακολουθία η ευημερία που αντλείται από αυτά είναι ευθέως ανάλογη της αναλισκομένης ποσότητας τους.

Δέχεται επίσης ο φιλόσοφος ότι οι πόροι παραγωγής αγαθών είναι περιορισμένοι και άρα πρέπει να γίνει κατανομή τους μεταξύ των τριών κατηγοριών αγαθών. Η κατανομή τους μεταξύ των τριών χρήσεων,  προσδιορίζεται, από την οριακή χρησιμότητα τους που είναι αρνητική συνάρτηση της αναλισκομένης ποσότητας. Δέχεται ότι η οριακή χρησιμότητα των εν τω σώματι και των εκτός σώματος αγαθών, αρχικά είναι μεγαλύτερη από ότι είναι η οριακή χρησιμότητα των εν τη ψυχή αγαθών.  Η ισορροπία και η μεγιστοποίηση της ευδαιμονίας, της συνολικής χρησιμότητας,  επιτυγχάνονται στο σημείο που εξισώνονται οι οριακές χρησιμότητες.  Από την άποψη ιεράρχησης, την πρώτη θέση κατέχουν οι ανάγκες επιβίωσης του ανθρώπου και κατά ακολουθία τα εν τω σώματι αγαθά. Την Τρίτη θέση κατέχουν οι πνευματικές ανάγκες και τα εν τη ψυχή αγαθά. Άρα το Αριστοτελικό σύστημα κατανομής των πόρων στις διάφορες χρήσεις, σύμφωνα με την αναλυτική μεθοδολογία, τείνει σταθερά σε ισορροπία.

Κατά τον φιλόσοφο, οι τρείς κατηγορίες αγαθών δεν δύνανται να υποκατασταθούν μεταξύ τους και συνεπώς οι σχετικές τιμές δεν επηρεάζουν την επιλογή των οικογενειών. Έτσι το θεωρητικό σχήμα δεν αντιστρατεύεται την σύγχρονη θεωρεία περί καμπυλών αδιαφορίας. Οι πρώτες δύο κατηγορίες αγαθών αποτελούνταν από αγαθά εκ της φύσεως που η προσφορά τους προσδιορίζεται κατά κύριο λόγο από τις καιρικές συνθήκες και πολύ λιγότερο από το κόστος παραγωγής τους.

Ας εξετάσουμε με μαθηματική σκέψη, δηλαδή με τα πλέον σύγχρονα  αναλυτικά εργαλεία, τις περί χρησιμότητας των αγαθών, σκέψεις του φιλόσοφου.

 Παραστήσουμε με Χ1= τα εν τω σώματι αγαθά, με Χ2=τα εκτός σώματος αγαθά και με Χ3= τα εν τη ψυχή αγαθά. Με  MU1, MU2, MU3 παραστήσουμε αντίστοιχα την οριακή χρησιμότητα των αγαθών 1,2,3 και με AU1,AU2,AU3, αντίστοιχα την μέση χρησιμότητα των αγαθών 1,2,3.   

Η MUi=F(Qi), Δηλαδή  η οριακή χρησιμότητα είναι αρνητική συνάρτησης της αναλισκομένης ποσότητας των αγαθών Q1,Q2, και  αυξανομένης της κατανάλωσης, η οριακή χρησιμότητα μειώνεται. Στην περίπτωση των εν τη ψυχή αγαθών (Q3), αυξανομένης της κατανάλωσης τους, η οριακή χρησιμότητα παραμένει σταθερά και ισούται πάντοτε με την μέση χρησιμότητα. Δηλαδή MU3=AU3.

Για τα αγαθά Q1,Q2, η μέση χρησιμότητα τους είναι σταθερά μεγαλύτερη της οριακής τους χρησιμότητας, AU1,2>Mu1,2 καθώς επίσης και σταθερά μεγαλύτερη από την μέση χρησιμότητα των εν τη ψυχή αγαθών AU1,2>AU3.

   Το επίπεδο της χρησιμότητας προσδιορίζεται θετικά από τον όγκο του συσσωρευμένου πλούτου. Ο πλούτος, κατά τον φιλόσοφο αποτελείται από τελικά και ενδιάμεσα καταναλωτικά αγαθά, δηλαδή από αγαθά που ικανοποιούν άμεσα καταναλωτικές ανάγκες και από αγαθά που χρησιμεύουν ως πρώτες ύλες για την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών. Με δεδομένο το επίπεδο κατανάλωσης των αγαθών Q1,Q2.Q3. η συσσώρευση  πλούτου,  αυξάνει την χρησιμότητα, επειδή αυξάνει το δικαίωμα επιλογής της οικογένειας σε είδη και όγκο, στα πλαίσια των τριών κατηγοριών αγαθών. Για τους λόγους αυτούς, ο φιλόσοφος είναι υπέρ της ελεύθερης συσσώρευσης πλούτου από τους ιδιώτες χωρίς διοικητικές παρεμβάσεις. Συνηγορεί όμως, με βάση την απαράβατη αρχή της ΜΕΣΟΤΗΤΑΣ, στην θέσπιση νόμων που θα ρυθμίζουν τον όγκο κατοχής και την χρήση  από τους ιδιώτες του συσσωρευμένου πλούτου τους.     

 Η συσσώρευση πλούτου δύναται να κατακρατείται και σε χρήμα πού αποτελείται από πραγματικά αγαθά πχ. σίτος. Ο σίτος είναι σε μεγάλο βαθμό διαιρετός, δύναται ευχερώς να αποθηκευτεί και άρα να αποτελέσει ,μέσο συναλλαγών και κυρίως μέτρο αξιών. Αυτό το είδος  χρήματος που εκφράζεται σε εκ της φύσεως προϊόντα, είναι απόλυτα θεμιτός για τον φιλόσοφο, επειδή δεν προσφέρεται για επίτευξη κέρδους μέσο της συναλλαγής.

Για τον φιλόσοφο, ο πλούτος, σύμφωνα με πολιτικά και κοινωνικά κριτήρια, έχει την δική του ιδιαίτερη χρησιμότητα, ανεξάρτητα από την χρησιμότητα που έχουν τα αγαθά από τα οποία αποτελείται, όταν αναλίσκονται. Βάση των κριτηρίων αυτών, η ιδιαίτερη οριακή χρησιμότητα του πλούτου είναι σταθερά. Όταν όμως αποτελείται από πραγματικά αγαθά, η συσσώρευση του απαιτεί την καταβολή εργασίας για την παραγωγή του, της οποίας η οριακή δυσαρέσκεια που προκαλεί η κόπωση, αποτελεί περιορισμό στην ακόρεστη επιθυμία συσσώρευσης πλούτου από τους ιδιώτες. Όταν όμως η αξία του χρήματος υπερβαίνει την εσωτερική του αξία, το κόστος παραγωγής του, τότε η επιθυμία απόκτησης του δεν υπόκειται σε περιορισμό. Για τον Αριστοτέλη, το ανήθικο και παρά  φύση αποτελεί το υπερβάλλον της αξίας του χρήματος και όχι αυτό καθ’ αυτό το χρήμα.  

Για τον λόγο αυτό ο φιλόσοφος προτείνει όπως με νομοθετική παρέμβαση της πολιτείας, η ιδιαίτερη οριακή χρησιμότητα να βαίνει μειούμενη συναρτήσει του μεγέθους του πλούτου, καθιστάμενη και αρνητική πέραν ορισμένου ορίου.

Συνάγεται αβίαστα από αυτά ότι,

1: Ο Αριστοτέλης και στον οικονομικό του, την κατά βάση ανταλλακτική οικονομία, παρέχει μια άριστα θεμελιωμένη σύγχρονη κλασσική αναλυτική άποψη περί χρησιμότητας όλων των αγαθών και του πλούτου.  Το γεγονός ότι θεωρεί την υπερβάλλουσα αξία του χρήματος ως παρασιτική πράξη, δεν είναι άγνωστο στην κλασσική οικονομική θεωρία. 

2: Στοχαστικά αποφαίνεται ότι μεταξύ των τριών κατηγοριών αγαθών δεν χωράει υποκατάσταση, η οποία όμως είναι δυνατή στα πλαίσια κάθε μιας από τις τρείς κατηγορίες αγαθών.

3: Αποφαίνεται ότι το μέγεθος του πλούτου αυξάνει την δυνατότητα υποκατάστασης στα πλαίσια κάθε μιας, από τις τρείς ομάδες αγαθών του, και συνεπεία αυτού την συνολική χρησιμότητα.

4: Ότι η επιθυμία συσσώρευσης πλούτου σε χρήμα, του οποίου η αξία υπερβαίνει της εσωτερική του αξία, το κόστος παραγωγής του, δεν έχει κορεσμό, ή σε όρους χρησιμότητας, η οριακή χρησιμότητα του είναι σταθερά και ίση με την μέση χρησιμότητα του. Εισηγείται νομοθετικές ρυθμίσεις με τις οποίες η οριακή χρησιμότητα του πλούτου, συναρτήσει του μεγέθους του, να βαίνει μειούμενη και να καθίσταται αρνητική πέραν ενός ορίου που να υπαγορεύεται από πολιτικούς και κοινωνικούς λόγους. 

5: Ότι η μέση χρησιμότητα των βιολογικά αναγκαίων αγαθών (τα εν τω σώματι  και τα εκτός σώματος αγαθά) είναι σταθερά μεγαλύτερη της μέσης χρησιμότητας των εν τη ψυχή αγαθών. Για τον φιλόσοφο προέχει ΤΟ ΖΕΙΝ από ΤΟ ΕΥ ΖΕΙΝ. Τούτο σημαίνει ότι οι πτωχοί δεν μπορούν να έχουν παιδεία γιατί δεν μπορούν να αποκτήσουν τα εν τη ψυχή αγαθά. Άρα δεν μπορούν να ανοίξουν τις μνήμες του ΝΟΥ τους και να αποκτήσουν γνώση, παραμένουν αγροίκοι και αποτελούν απειλή για την πολιτική και κοινωνική σταθερότητα της ΠΟΛΗΣ και την οικονομική ευημερία και γενικότερα την ευδαιμονία των πολιτών. 

6: Τέλος για τον φιλόσοφο, η ΜΕΣΟΤΗΤΑ και ο ΠΛΟΥΤΟΣ, αποτελούν τις αναγκαίες και ικανές συνθήκες απόκτησης από τους κατοίκους της πόλης, των εν τη ψυχή αγαθών και την μεγιστοποίηση της ευδαιμονίας που δυνητικά μπορούν να αποκτήσουν ως άνθρωποι. Δεν πρέπει να παροράται ότι για τον φιλόσοφο ο άνθρωπος αποτελεί την μοναδική ζώσα ύπαρξη, δια της οποίας το ΥΠΕΡΤΑΤΟ  ΟΝ επιδιώκει την σχηματοποίηση και την ανακαίνιση πνευμάτων. Για τον λόγο αυτό η Ελληνική κοσμοθεώρηση είναι ανθρωποκεντρική και πρόδρομος του επίσης ανθρωποκεντρικού Χρισστιανισμού.

ΤΟ ΧΡΗΜΑ  ΚΑΙ Η ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΉ.   

Ο Αριστοτέλης πραγματεύεται την χρηματιστική του οικονομία, σαν ιδιαίτερο κεφάλαιο της οικονομικής του πραγματείας. Τούτο όμως σε καμιά περίπτωση δεν υποδηλώνει την ύπαρξη στεγανών μεταξύ των οικονομούντων ομάδων του πληθυσμού που ενεργοποιούνται στην χρηματιστική και εκείνων που ενεργοποιούνται στον οικονομικό του, δηλαδή ως μέλη οικογένειας που τα αναγκαία αγαθά τα προμηθεύονται απευθείας από την φύση. Στην πραγματικότητα, με την ένταξη  των οικονομικών του απόψεων, σε δύο μεγάλα κεφάλαια, διαιρεί την οικονομική δράση  των ανθρώπων, ΣΕ ΚΑΤΑ ΦΫΣΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ, όταν αντλούν τα αναγκαία αγαθά από την φύση, και σε ΕΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΗΘΙΚΗ, όταν τα αγαθά αντλούνται μέσα από το εμπόριο με την μεσολάβηση του χρήματος. Μια βαθύτερη όμως ανάλυσης πείθει, ότι ο φιλόσοφος αναγνώριζε την αναγκαιότητα του εμπορίου και της συναλλαγής, και ότι το ζητούμενο για αυτόν ήταν η θέσπιση κανόνων ηθικής χρήσης του χρήματος, δηλαδή η μη αναγωγή του σε διακριτό οιονεί αγαθό, με  εσωτερική αξία και ιδιαίτερη χρησιμότητα, οπότε απόβαινε, κατά τον φιλόσοφο, παρασιτικό μέσο κερδοσκοπίας, σε βάρος των πολιτών.

Ρητά αναγνώριζε την χρησιμότητα του εμπορίου σαν παραγωγική δραστηριότητα των ατόμων, που για την διεξαγωγή του ήταν αναγκαία η διαμεσολάβηση του χρήματος, και η έκφραση της αξίας των αγαθών σε χρηματικές μονάδες. Άρα αναγνώριζε ως ηθικές τις δύο  βασικές λειτουργίες του χρήματος, την συναλλακτική και την μέτρηση της αξίας των αγαθών σε χρηματικές μονάδες. Το είδος αυτό του χρήματος αποτελείτο από πραγματικά υλικά αγαθά, πχ. σίτος, και η διακράτησης του, εξομοιώνεται  με συσσώρευση υλικών αγαθών (πρωτογενούς παραγωγής) που συνιστούν την συσσώρευση του πλούτου, και που είναι αμέσως χρήσιμα στους πολίτες.

ΆΡΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΝΤΟΠΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ. ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ  ΣΥΝΘΗΚΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ.   Η ΙΚΑΝΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΝΕΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΕ ΤΡΙΤΟΥΣ, ΕΝΑΝΤΙ  ΤΟΚΟΥ.

ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΠΗΣΗ ΤΟΥ ΤΟΚΟΥ:

Ο φιλόσοφος ρητά διέκρινε μεταξύ πλούτου και κεφαλαίου. Ο πλούτος αποτελείτο από καταναλωτικά και ενδιάμεσα αγαθά,  που η συσσώρευση τους δεν οδηγούσε σε αύξηση της παραγωγικής βάσης της οικογενειακής οικονομίας και της οικονομίας της πόλης. Αντίθετα η συσσώρευση  κεφαλαιουχικών  αγαθών, πχ. πλοία, διευκόλυνε την άσκηση και την διεύρυνση της παραγωγικής δραστηριότητας.  Έτσι ο έντοκος δανεισμός  για την απόκτηση κεφαλαιουχικών αγαθών ήταν θεμιτός.

Είναι γεγονός ότι ο Φιλόσοφος στην σχετική ανάλυση του δεν είδε στην συσσώρευση πλούτου, και σε σύγχρονους όρους στην διακράτηση αποταμιεύσεων σε χρήμα, όσα είδαν οι κλασσικοί οικονομολόγοι.  Πράγματι όταν το συσσωρευόμενο ποσό χρήματος, προέρχεται από ΜΗ κατανάλωση εισοδήματος, τότε το ποσό του χρήματος, κατά μαθηματική αναγκαιότητα, ισούται με το ΜΗ ΑΝΑΛΙΣΚΟΜΕΝΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ το οποίο με την σειρά του ισούται με ίσης αξίας παραχθέντα προϊόντα. Τα προϊόντα αυτά ή η  χρηματική τους αξία, χρησιμοποιούνται για την κατανάλωση των εργατών που ασχολούνται με την παραγωγή κεφαλαιακών αγαθών. Έτσι η διακράτηση της αποταμίευσης σε χρήμα,  αντιστοιχεί σε ισόποση συσσώρευση πλούτου που έστω,  αποτελείται  από καταναλωτικά αγαθά. Τα αγαθά αυτά δύνανται να χρησιμοποιηθούν για ικανοποίηση των καταναλωτικών αναγκών ατόμων που παράγουν κεφαλαιουχικά προϊόντα, τα οποία με την σειρά τους διευκολύνουν και αυξάνουν τις παραγωγικές δυνατότητες των πολιτών και της οικογένειας.

Το ερώτημα είναι αν η διαφορά αυτή μεταξύ του φιλόσοφου και των Άγγλων κυρίως κλασσικών οικονομολόγων, τους διαφοροποιεί και ως προς θέση του χρήματος μέσα στο όλο οικονομικό σύστημα.

Ο Αριστοτέλης αναγνώριζε τις τρεις λειτουργίες του χρήματος, το χρήμα όμως το θεωρούσε ως μέσον διευκόλυνσης των συναλλαγών σε πραγματικά αγαθά και υπηρεσίες, το οποίο δεν είχε εσωτερική αξία και δική του αυτόνομη χρησιμότητα για τους συναλλασσομένους. Για τον Αριστοτέλη η συσσώρευση πλούτου  σε αγαθά, καταναλωτικά, ενδιάμεσα και κεφαλαιουχικά αγαθά αποτελούσε κατά φύση και ηθική ενέργεια.  Κατά τους κλασσικούς οικονομολόγους η διακράτηση αποταμιεύσεων σε χρήμα, είναι ισοδύναμη της συσσώρευσης πλούτου, αποταμίευσης, σε πραγματικά αγαθά.

Άρα μεταξύ Αριστοτέλη και κλασσικών οικονομολόγων δεν παρατηρείται διαφορά απόψεων ως προς την ορθή θέση του χρήματος μέσα στην οικονομία. Ως προς τις ενδιάμεσες, μη εισοδηματικές συναλλαγές, ασφαλώς αναγνωρίζεται το θεμιτό της διαμεσολάβησης του χρήματος. Όμως από μακροοικονομική  άποψη, απλά πρόκειται για αλλαγή σε θέσεις προσώπων χωρίς επίπτωση στην οικονομία. 

ΣΥΝΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΟΛΕΩΝ -ΚΡΑΤΩΝ.

Και στην αρχαιότητα το εμπόριο μεταξύ των πόλεων ήταν διαδεδομένο και διεξαγόταν  με την διαμεσολάβηση του χρήματος σε χρυσά νομίσματα. Ο χρυσός ως πολύτιμο μέταλλο ήταν περιζήτητος στις συναλλαγές. Δηλαδή επρόκειτο περί αντιπραγματισμό, ο οποίος δεν αποτέλεσε εμπόδιο στην μεγέθυνση των διακρατικών εμπορικών συναλλαγών.  Το διακρατικό εμπόριο οδηγούσε κατά ανάγκη στην συσσώρευση πλούτου, ή άλλως ο συσσωρευμένος πλούτος, διευκόλυνε τις συναλλαγές μεταξύ των πόλεων.

Ο Χρυσός ήταν το κύριο μέσο διεξαγωγής των διεθνών συναλλαγών μέχρι και την 10ετία του 1970. Το δολάριο που αποτελούσε διεθνές μέσο συναλλαγών,  είχε αξία στενά συνδεδεμένη με την αξία του χρυσού. Θεωρητικά οι συναλλασσόμενες χώρες είχαν το δικαίωμα όποτε ήθελαν να απαιτήσουν την εξαργύρωση των δολαρίων σε χρυσό.

Η κρίση του 1930 και κυρίως ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος, δημιούργησε νέες οικονομικές συνθήκες που γέννησαν τον διεθνή παρασιτισμό.

Η σύνδεση του δολαρίου με τον χρυσό, οδήγησε όλες τις χώρες να δεχτούν το δολάριο ως μέσο διεξαγωγής των διεθνών συναλλαγών, ανεξάρτητα αν η συναλλαγή διεξάγετο με χώρες που είχαν δικό τους εθνικό νόμισμα. Για την απρόσκοπτη διεξαγωγή των διεθνών τους συναλλαγών, όλες οι χώρες οδηγήθηκαν στην αποθεματοποίηση δολαρίων, διαδικασία που αύξανε σημαντικά την διεθνή ζήτηση δολαρίων και που αποτέλεσε κίνητρο έκδοσης πακτωλού ακάλυπτων με χρυσό δολαρίων από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ.

Οι σταθερές ισοτιμίες συναλλάγματος, η διεθνής κίνηση κεφαλαίων και η χρηματοδότηση διεθνών πολιτικών επιλογών των ΗΠΑ με την έκδοση δολαρίων,  οδήγησαν σε σημαντικές ανισορροπίες στις συναλλαγματικές ισοτιμίες των εθνικών νομισμάτων, με αποτέλεσμα ορισμένες χώρες να πραγματοποιούν σημαντικά συναλλαγματικά πλεονάσματα που γίνονταν, έναντι μικρού επιτοκίου, καταθέσεις σε τράπεζες των ΗΠΑ.

 Την 10ετία του 1970, η ξαφνική απόφαση της Γαλλίας να ζητήσει εξαργύρωση σε χρυσό των αποθεμάτων της σε δολάρια , οδήγησε σε πλήρη απελευθέρωση και σε σημαντική υποτίμηση του  δολαρίου έναντι του χρυσού. Το διεθνές νομισματικό και οικονομικό σύστημα κινδύνευσε με κατάρρευση, και τότε αναζητήθηκαν περίτεχνοι τρόποι  που οδήγησαν στον σημερινό θανατηφόρο παρασιτισμό του δολαρίου και κυρίως του νέου αποθεματικού νομίσματος, του ευρώ.

Ο ΠΑΡΑΣΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ, ΚΑΙ Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ:

Με απλοποιημένα παραδείγματα ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τα όρια μέσα στα οποία  σχηματίζεται η ποσοτική σχέση μεταξύ της ποσότητας της κυκλοφορίας  του χρήματος (Μ) και του εθνικού εισοδήματος (Υ), το οποίο ισούται πάντοτε με την αξία των παραχθέντων προϊόντων. Εξ’ ορισμού η αξία των παραχθέντων προϊόντων ισούται με την  προστιθεμένη αξία  συν την αξία των εισαγωγών και της μεταβολής των αποθεμάτων της οικονομίας. Σε μια έντονα εξωστρεφή οικονομία οι εισαγωγές ανέρχονται στο 30% περίπου της αξίας της προστιθεμένης αξίας και άρα η αξία της ετήσιας παραγωγής ισούται με το 130% του εθνικού εισοδήματος που είναι ίσο με την προστιθεμένη αξία. .  

1: Ας υποθέσουμε ότι επί ένα έτος παρακρατούνται από τους ιδιώτες τα χρηματικά ποσά με τα οποία οι επιχειρήσεις σε μηνιαία βάση πληρώνουν τους ιδιώτες και ότι τα καταβαλλόμενα χρηματικά ποσά χρηματοδοτούνται, διά των εμπορικών τραπεζών, από το κεντρικό εκδοτικό ίδρυμα. Είναι πρόδηλο ότι οι επιχειρήσεις δανείζονται 130 χρηματικές μονάδες με τις οποίες πληρώνουν (30)  την αξία των εισαγωγών και με τις υπόλοιπες (100) καλύπτουν την προστιθεμένη αξία παραγωγής. Άρα η σχέση Μ/Υ=1.

2: Αν οι ιδιώτες δαπανούν ολόκληρο το μηνιαίο εισόδημα τους για αγορά των αγαθών,  τότε οι μηνιαίες αμοιβές που καταβάλλουν οι επιχειρήσεις επιστρέφουν σε αυτές και οι ανάγκες δανεισμού και η κυκλοφορία χρήματος περιορίζεται στο Μ/Υ=1/12 της προστιθεμένης αξίας. Άρα  η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, θεωρητικά δύναται να κυμαίνεται  μεταξύ (1-1/12). Οι συναλλαγές σε ενδιάμεσα και κεφαλαιουχικά προϊόντα, χρηματοδοτούνται σταθερά με την ίδια  ποσότητα χρήματος και μόνο η αύξηση τους επηρεάζει την κυκλοφορία του χρήματος.

Προκύπτει από αυτά, σαν θεωρητικό συμπέρασμα, ότι  ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος μεγαλύτερη της μονάδας, υποδηλώνει σημαντική τραπεζική χρηματοδότηση ενδιάμεσων συναλλαγών, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι συναλλαγές σε χρηματικά προϊόντα.   

 Στην ΕΕ η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί υπερκαλύπτει το εθνικό εισόδημα κατά 1,6 φορές. Τούτο υποδηλώνει ότι η χρηματοδότηση των χρηματικών συναλλαγών υπερβαίνει την χρηματοδότηση της παραγωγής. 

Δηλαδή στην ΕΕ ένωση, το χρήμα έχει αναχθεί σε αυτούσιο αγαθόν με ιδίαν αποκλειστική χρησιμότητα, σημαντικά μεγαλύτερη από την χρησιμότητα των πραγματικών αγαθών.  Το ευρώ από μέσο διευκόλυνσης των συναλλαγών έχει αναχθεί σε αυτοσκοπό, με αποτέλεσμα οι εισοδηματικές συναλλαγές να προσαρμόζονται στο αίτημα της σταθερότητας της αξίας του ΕΥΡΩ.   Τούτο είναι πρόδηλο και καθίσταται φανερό με την άσκηση της λεγόμενης πολιτικής εισοδηματικής προσαρμογής, ή των πολιτικών λιτότητας.

ΣΤΗΝ ΕΕ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΕΧΕΙ ΤΕΘΕΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΑΥΤΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΗΛΟ ΟΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ, ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΚΑΠΟΙΑΣ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ. 

Οι βασικοί θεσμοί άσκησης της Ευρωπαϊκής νομισματικής και πιστωτικής πολιτικής είναι η κεφαλαιαγορά και η χρηματαγορά. Δηλαδή το σύστημα των εμπορικών τραπεζών και τα χρηματιστήρια. Ο έλεγχος της λειτουργίας των θεσμών αυτών ανήκει σε ευάριθμο αριθμόν ιδιωτών, οι οποίοι ελέγχουν άνω του 50% του παγκόσμιου πλούτου και ασφαλώς και την λειτουργία των κεντρικών τραπεζών των χωρών της ΕΕ, οι οποίες χρηματοδοτούν  αφειδώς την δραστηριότητα των εμπορικών τραπεζών, απαγορεύεται όμως να χρηματοδοτήσουν απευθείας κρατικές δραστηριότητες.

Κατά τον Αριστοτέλη ο τόκος είναι το χρήμα που παράγει το χρήμα. Στην Ευρωζώνη το χρήμα παράγει χρήμα, κυρίως με το σύστημα των τιτλοποιήσεων και πολύ λιγότερο με το τόκο. Τα πάντα τιτλοποιούνται και προσφέρονται προς πώληση στην χρηματαγορά, στην  οποία οι συναλλαγές χρηματοδοτούνται αφειδώς από τις κεντρικές τράπεζες.    

Στα χρηματιστήρια γίνονται συναλλαγές με μετοχές επιχειρήσεων. Οι ίδιες μετοχές ομαδοποιούνται κατά κατηγορία, είδος και κατά κατηγορίες κατηγοριών και ειδών, τιτλοποιούνται και προσφέρονται προς πώληση στην χρηματαγορά. Δηλαδή οι ίδιες μετοχές τιτλοποιούμενες, γίνονται αντικείμενο πολλαπλών συναλλαγών.  Των τιτλοποιήσεων ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΤΕΛΟΣ, και το μέγεθος των συναλλαγών σε τίτλους, ξεπερνά κάθε ανθρώπινη φαντασία, και είναι πολλαπλά μεγαλύτερο από το παγκόσμιο εισόδημα.

Το χρηματικό θαύμα οφείλεται στην επιστημονική εφευρετικότητα   των προθεσμιακών συναλλαγών. Αγοραπωλησίες με προθεσμιακή παράδοση/παραλαβή τίτλων ταυτόχρονα, σε τρέχουσες και προθεσμιακές τιμές. Κατά την λήξη της προθεσμίας, οι αγορές τίτλων καλύπτουν τις πωλήσεις, δεν υπάρχει δηλαδή παραλαβή/παράδοση τίτλων. Οι παίκτες εισπράττουν ή πληρώνουν  την διαφορά μεταξύ τρέχουσας και προθεσμιακής τιμής.  Στο παιγνίδι η συμμετοχή είναι ελεύθερη, αρκεί ο παίκτης να έχει στην κατοχή του τίτλους ή μετρητά ή τραπεζική υποσχετική,  με τα οποία να εγγυάται την ολοκλήρωση της αγοραπωλησίας των τίτλων που ποτέ και εξ’ ορισμού δεν υπάρχει.   Είναι δηλαδή ένα παιγνίδι για γερά πορτοφόλια, που παίζεται χωρίς πορτοφόλια και που χρηματοδοτείται με πακτωλούς δανείων , από τις κεντρικές τράπεζες.

 Υπάρχουν όμως και τα κέρδη των διακινητών, που έναντι τεράστιων αποδοχών, εκπληρώνουν με επιστημονικό τρόπο τις θελήσεις των αφεντικών.  Δεκάδες οι πανεπιστημιακές έδρες στις οποίες διδάσκεται ο επιστημονικός κανιβαλισμός, δηλαδή η ληστεία των πολλών από τους λίγους. Δεκάδες οι οίκοι και οι θαμώνες τους, που έναντι παχύτατων αμοιβών και κερδών εκπληρώνουν τις συναλλαγές για λογαριασμό αφεντικών που δεν γνωρίζουν την ταυτότητα τους.

Είναι σαφές ότι το ανήθικο χρήμα, το χρήμα του χρήματος, το οποίο προ αιώνων δαιμονοποίησε ο φιλόσοφος, κυριαρχεί σήμερα στην πολιτική και κοινωνική ζωή των ανθρώπων και αποτελεί  ΤΗΝ ΜΕΓΙΣΤΗ ΠΑΝΤΩΝ, απειλή για την ανθρωπότητα.

 Η Ελληνική φιλοσοφία δίδαξε την αρετή και τον ηθικό βίο των ανθρώπων ως προϋπόθεση μορφοποίησης, σχηματικά και πνευματικά των ψυχών, τις οποίες ως πνευματικά όντα, τις θεωρούσαν άναρχες και ατελεύτητες. Έγκαιρα διέκριναν την διαφορά μεταξύ ουσίας και ενέργειας, μεταξύ προσώπου και των πράξεων του προσώπου, που δυνητικά μπορεί να είναι και καλές, και αγαθές και ηθικές και κατά φύση, και ενάρετες, αλλά και που μπορεί να είναι  και κακές και ανήθικες καιν πονηρές, και παρά φύση.

Με το μέτρο της μεσότητας δίδαξαν ότι η υπερβολή του φτωχού, κακία και μοχθηρία και κοινωνική, πολιτική και οικονομική αστάθεια απεργάζεται. Και η υπερβολή του πλούτου, τυραννία και φόνο απεργάζεται. 

Με τον νομοθετικό περιορισμό του ιδιωτικού πλούτου, και την δαιμονοποίηση  του χρήματος ως μέσου πλουτισμού , δίδαξαν ότι τα ανθρώπινα πάθη υπερισχύουν της παιδείας, και ότι είναι απαραίτητος ο νομικός καταναγκασμός για την υπόταξη τους, προς το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, για την προστασία του ανθρώπου ως κοινωνικού όντος.

Άρα ο Αριστοτέλης, ασχολήθηκε με την πραγματική οικονομία και  αποτελεί τον πρώτο κλασικό οικονομολόγο της ιστορίας, που με την ενόραση κάλυψε ότι σήμερα θεωρείται αναλυτική προσέγγιση. Γνώριζε όμως ότι το κακό συνυπάρχει με το καλό και έγινε ο πρώτος αδιαπραγμάτευτος κατήγορος του κακού που εκφράζεται με την συσσώρευση παρασιτικού πλούτου σε χρήμα. Αποτελεί όμως και τον πρώτο κατήγορο της ανήθικης ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης, που επιδιώκει την παγκόσμια επικράτηση της, με την απειλή της λιμοκτονίας των ανθρώπων.

Συμπερασματικά, βάσιμος είναι ο ισχυρισμός ότι, αν θέλει ο κόσμος μας να επιζήσει, ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΙΔΕΩΔΗ, ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΟΠΩΣ ΤΙΣ ΣΤΟΧΑΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΔΑΞΕ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ .